Dalekowzroczność

Nadwzroczność to fachowy termin używany dla popularnej dalekowzroczności. Choroba ta jest często mylona z starczowzrocznością. Jest to najczęściej spotykana choroba zaraz po krótkowzroczności. Jej przyczyną są zbyt duże rozmiary przedniej i tylnej części oka w stosunku do długości gałki ocznej. Może być także spowodowana zbyt płaską rogówką w stosunku do długości gałki ocznej. W przypadku dalekowzroczności promienie padające do oka są ogniskowane nie na siatkówce, ale za nią. Powoduje to sytuację, gdy, aby widzieć daleki przedmiot oko musi akomodować, aby widzieć go ostro. Przy braku korekcji nadwzroczności może ona powodować napięcie mięśni i prowadzić do zaburzeń w całym układzie mięśniowym, a nawet doprowadzić do zeza. Wraz z wiekiem zakres ostrego widzenia zmniejsza się. Dla poprawy widzenie stosuje się okulary lub szkła kontaktowe. Ich moc zaznacza się jako znak plus. Poza tym istnieją metody chirurgicznej korekcji wzroku. Po 40roku życia u ludzi spada zdolność do akomodacji, która w przypadku dzieci wynosi 14 dioptrii, a u ludzi po czterdziestce zaledwie około 3.